بیروزه

«لغت نامه دهخدا»

[زَ / زِ] (اِ) پیروزه. فیروزه : برگهای درختان بیروزه بود یا زمرد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص403). رجوع به فیروزه شود. || لباس همیشگی شخصی. (ناظم الاطباء).