«لغت نامه دهخدا»
[بی بَ] (نف مرکب) برنده به بیرون و خارج. بیرون برنده. || (اصطلاح بازاریان) مشتری که برای فروش در ده یا شهرهای کوچک متاع خرد و برد. (یادداشت مؤلف). || (اصطلاح بازاریان) آنکه مال التجاره صادر کند. (از یادداشت مؤلف).