بیرون جستن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ تَ] (مص مرکب)خارج شدن بسرعت. برون جستن. رجوع به برون جستن شود :
بدین کوری اندر نترسی که جانْت
بناگاه ازین بند بیرون جهد.ناصرخسرو.
ز بیم چنبر این لاجوردی
همی بیرون جهم هزمان ز چنبر.
ناصرخسرو.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر