بیرون ریختن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مص مرکب) از چیزی بدر ریختن. (از آنندراج) :
آرزوئی در گره بستم دُرِ یکتا شدم
حسرتی از دیده بیرون ریختم دریا شدم.
بیدل.