بیرونسو

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب، ق مرکب) برونسو. سوی بیرون. ظاهر. مقابل باطن :
لاف یکرنگی مزن تا از صفت چون آینه
از درونسو تیرگی داری و بیرونسو صفا.
خاقانی.
زنان مانند ریحان سفالند
درونسو خبث و بیرونسو جمالند.
نظامی (خسرو و شیرین ص197).
|| سمت خارج : آنچه حاجت ایشان بودی از خوردنی هر روز یکبار در حصار بگشادی و از بیرونسو وکیلی بودی آنچه بایستی آماده کردی. (تاریخ بخارای نرشخی ص86).
که گور کشتگان دین بخون اندوده بیرونسو
ولیکن ز اندرون باشد بمشک آلوده رضوانش.
خاقانی.
- از بیرونسوی...، از جانب خارج: احوال -جهان مشاهده کند از بیرونسوی کالبد.؛ (کتاب المعارف). آن ولایت که بیرونسوی دل است بی نهایت نیست. (کتاب المعارف). رجوع به برونسو شود.