بیرون سرا

«لغت نامه دهخدا»

[سَ] (اِ مرکب) برون سرا. بیرون سرای. || زری که در غیر ضرابخانه سکه شده باشد. (از برهان) (از جهانگیری) (از رشیدی) (از انجمن آرا) (از ناظم الاطباء). آن را بیرونی نیز گویند. (آنندراج). برون سرا :
به اول سینه با من همچو سیم پاک بنمودی
به آخر امتحان کردم زر بیرون سرا بودی.
نزاری.
رجوع به برون سرا شود.