بیرون ماندن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص مرکب) خارج و کنار ماندن.
- بیرون مانده؛ درخارج مانده. کنارگذاشته شده :
جوابش داد ما ده راندگانیم
وز اول پرده بیرون ماندگانیم.نظامی.