بیره رفتن

«لغت نامه دهخدا»

[رَهْ رَ تَ] (مص مرکب) بی راه رفتن. از راه غیرعادی رفتن. بیراهه رفتن :
بفرمود پیران که بیره روید
از ایدر سوی راه کوته روید.فردوسی.