بی سعادتی

«لغت نامه دهخدا»

[سَ دَ] (حامص مرکب)کیفیت و حالت بی سعادت. بدبختی. ناکامی و نامرادی : پیراهن بی سعادتی ز سر درکش، صدرهء جفا چاک زن(1). (مجلس چهارم سعدی).
(1) - ن ل: پیراهن بی سعادتی در سر کش، صدرهء جفا چاک ساز.