بی شبان

«لغت نامه دهخدا»

[شَ] (ص مرکب) (از: بی + شبان) بی چوپان. بدون نگهبان گله. بی پاسبان رمه :
مرو از پس این رمهء بی شبان
ز هر هایهایی چو اشتر مرم.ناصرخسرو.
رجوع به شبان شود.