بیش خواری

«لغت نامه دهخدا»

[خوا/خا] (حامص مرکب)عمل بیش خوار. گلوبندگی. اکولی :
عجب نیست گر جانْت خوار است و حیران
چو تن مست و خفته ست از بیش خواری.
ناصرخسرو.