بیشه سار

«لغت نامه دهخدا»

[شَ / شِ] (اِ مرکب) (از: بیشه + سار = زار، پسوند کثرت و فراوانی) بیشه زار :
بدان تا در آن بیشه ساران چو شیر
کمین گه کند با یلان دلیر.فردوسی.