بیشه سوز

«لغت نامه دهخدا»

[شَ / شِ] (نف مرکب) (از: بیشه + سوز، مخفف سوزاننده) که بیشه را بسوزاند. سوزانندهء بیشه. به آتش کشندهء بیشه :
بیا ساقی آن آب اندیشه سوز
که گر شیر نوشد شود بیشه سوز.حافظ.