بیشی جستن

«لغت نامه دهخدا»

[جُ تَ] (مص مرکب)افزون خواستن. زیادت خواستن. کثرت طلبیدن :
چنین پاسخ آورد هومان بدوی
که بیشی نه خوبست بیشی مجوی.فردوسی.
بخور آنچه داری و بیشی مجوی
که از آز کاهد همی آبروی.فردوسی.