«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ص مرکب) (از: بی + صاحب) بی خداوند. که مالک ندارد. (یادداشت مؤلف). رجوع به صاحب شود. || نوعی نفرین، مخفف بی صاحب مانده. (یادداشت مؤلف).