بی صلت

«لغت نامه دهخدا»

[صِ لَ] (ص مرکب) (از: بی + صلت = صله) بی صله. بدون جایزه. بی پاداش : بی صلت و مشاهره این چنین قصیده گفت تواند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 387). رجوع به صلت و صله شود.