بیضه افکندن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ ضَ / ضِ اَ کَ دَ](مص مرکب) تخم نهادن. انداختن بیضه. || کنایه از ترسیدن و زهره باختن. (از غیاث). زهره باختن. غایت ترس و بیم خوردن. (از آنندراج) :
تا کرده ز دست و پنجه اش یاد
افکند ز بیم بیضه فولاد.محسن تأثیر.