بیضه خوار

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ ضَ / ضِ خوا / خا](نف مرکب) خورندهء بیضه. که تخم خورد :
بعنکبوت و کبوتر که پیش ترس شدند
همای بیضهء دین را ز بیضه خوار غراب.خاقانی.