بی طبع

«لغت نامه دهخدا»

[طَ] (ص مرکب) (از: بی + طبع) فاقد نیرو و استعداد. بی قریحه :
عجب از طبع هوسناک منت می آید
من خود از مردم بی طبع عجب میمانم.
سعدی.
رجوع به طبع شود.