بی طعم

«لغت نامه دهخدا»

[طَ] (ص مرکب) (از: بی + طعم) بی مزه و بی لذت. (ناظم الاطباء). تفه. بی مزه. شیت. ویر. مسیخ. (یادداشت مؤلف) :
نرم و تر گردد و خوشخوار و گوارنده
خار بی طعم که در کام حمار آید.
ناصرخسرو.
آب ماده ای است بی طعم. (یادداشت مؤلف).
رجوع به طعم شود.