بی طمعی

«لغت نامه دهخدا»

[طَ مَ] (حامص مرکب)بی غرضی. صدق و خلوص نیت :
کمال دوستی آمد ز دوست بی طمعی
چه قیمت آرد آن مهر کش بها باشد.
(اسرارالتوحید).