بی طلب

«لغت نامه دهخدا»

[طَ لَ] (ص مرکب) (از: بی + طلب) بدون خواهش. بی اذن. بی اجازت. (ناظم الاطباء). رجوع به طلب شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر