بی طهور

«لغت نامه دهخدا»

[طَ] (ص مرکب) ناپاک. بی طهارت :
غره مشو بدانکه ترا طاهر است نام
طاهر نباشد آنکه پلید است و بی طهور.
ناصرخسرو.
رجوع به طهور شود.