«لغت نامه دهخدا»
[عَ دَ] (ص مرکب) (از: بی + عدد) بی عدّ. بی شمار. بی حساب. بی حد. (از ناظم الاطباء) (یادداشت مؤلف) : و اندر بیابان ایشان بربریانند بسیار بی عدد. (حدود العالم). واندرین ناحیت آبهای بسیار است و بی عدد و توانگرترین ترکانند. (حدود العالم). گر او بی عدد سالیان بشمرد بدشمن رسد تخت چون بگذرد.فردوسی. این دهد مژده بعمری بی حساب و بی عدد و آن کند عهده بملکی بی کران و بی شمار. منوچهری. نوروز روز خرمی بی عدد بود روز طواف ساقی خورشید خد بود. منوچهری. بدین صفات جهانی بزرگ دیدم و خوب درین جهان دگر بی عدد صغار و کبار. ناصرخسرو. اگرچه بی عدد اشیا همی بینی درین عالم ز خاک و باد و آب و آتش از کانی و از دریا. ناصرخسرو. وین هر چهار خواهر زاینده با بچگان بی عدد و بی مر.ناصرخسرو. در همی نظم کنم لاجرم بی عدد و مر به اشعار خویش.ناصرخسرو. هم از انواع اوانی بی عدد کآنچنان در بزم شاهنشه سزد.مولوی. رجوع به عدد شود.