بی عنایت

«لغت نامه دهخدا»

[عِ یَ] (ص مرکب) (از: بی + عنایت) بی شفقت و نامهربان. (آنندراج). درشت و بی مروت. بی اهتمام. بی علاقه. (ناظم الاطباء). بی توجه :
بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم
یارب مباد کس را مخدوم بی عنایت.حافظ.
رجوع به عنایت شود.