بی فرمانی

«لغت نامه دهخدا»

[فَ] (حامص مرکب) حالت و کیفیت بی فرمان. نافرمانی. فحشاء. (یادداشت مؤلف). عصیان. تمرد. سرکشی :
از حد و غایت بی فرمانی درمگذر
که پدیدار است اندازهء بی فرمانی.منوچهری.
گرم از پیش برانی تو بشوخی نروم
عفو فرمای که عجز است نه بی فرمانی.
سعدی.