بی فره

«لغت نامه دهخدا»

[فَ رَ / فَرْ رَ] (ص مرکب) (از: بی + فره) بی شوکت. بی فر. بی شکوه :
مخالفان تو بی فره اند و بی فرهنگ
معادیان تو نافرخند و نافرزان.بهرامی.
و رجوع به فره شود.