بی قواره

«لغت نامه دهخدا»

[قَ رَ / رِ] (ص مرکب) (از: بی + قواره) بی اندام. بداندام. (یادداشت مؤلف). || ناقواره. پارچه و قماش که از قدر حاجت بیشتر یا کمتر است. پارچه که یا ناقص و یا زائد از جامهء مقصود باشد. (یادداشت مؤلف).
- بی قواره بریدن؛ نه باندازه برش دادن.