بی گوهری

«لغت نامه دهخدا»

[گَ / گُو هَ] (حامص مرکب)بی اصلی. نانجیبی. بی پدر مادری. بی اصل و حسب بودن :
یکی را ز کم گوهری دل بدرد
یکی را ز بی گوهری آه سرد.نظامی.
|| ناداری. فقر. تهیدستی. و رجوع به گوهر شود.