بیلای

«لغت نامه دهخدا»

(هزوارش، اِ) بیل. (انجمن آرا)(1). به لغت زند و پازند، چاه باشد مطلقاً که عربان بیر خوانند. (برهان) (انجمن آرا) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). رجوع به بیل شود.
(1) - هزوارش bila(y)پهلوی cah، چاه. بیلایک (bilay). (حاشیهء برهان چ معین).