بیمارتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ص مرکب) تن بیمار. که تن بیمار داشته باشد. رنجورتن. علیل المزاج :
آفتاب اشترسواری بر فلک بیمارتن
در طواف کعبه محرم وار عریان آمده.
خاقانی.