بی منزلی

«لغت نامه دهخدا»

[مَ زِ] (حامص مرکب) (از: بی + منزل + ی) بی مقامی. بی جایگاهی. بدون منزل (مرحله) بودن :
همتش از غایت روشندلی
آمده در منزل بی منزلی.نظامی.
رجوع به منزل شود.