«لغت نامه دهخدا»
[بَ نَلْ مَ رَ] (ع ق مرکب)میان دو مدار: مناطق بین المدارین؛ سرزمینهای واقع در میان دو مدار و مدارات دوایری اند که بموازات خط استوا بر کرهء زمین فرض شده اند.