بی نفع

«لغت نامه دهخدا»

[نَ] (ص مرکب) (از: بی + نفع) بدون سود. بی فایده. بی بهره :
نفع و ضر و خیر و شر از کار و بار مردمست
پس تو چون بی نفع و خیری، بل همه شری و ضر؟
ناصرخسرو.
و رجوع به نفع شود.