«لغت نامه دهخدا»
[کَ دَ] (مص مرکب) کنایه از غرور و تکبر کردن. (آنندراج از بهار عجم) : شکر کن غره مشو بینی مکن گوش دار و هیچ خودبینی مکن هر کسی کو از حسد بینی کند خویشتن بی گوش و بی بینی کند.مولوی.