بی وضو

«لغت نامه دهخدا»

[وُ] (ص مرکب) (از: بی + وضو = وضوء) که وضو ندارد. که فاقد طهارت است :
شبی همچو روز قیامت دراز
مغان گرد من بی وضو در نماز.سعدی.
که دانند در بند حق نیستی
اگر بی وضو در نماز ایستی.سعدی.
حافظ هر آنکه عشق نورزید و وصل خواست
احرام طوف کعبهء دل بی وضو ببست.حافظ.
رجوع به وضو شود.