«لغت نامه دهخدا»
[وَ / وِ] (ص مرکب، اِ مرکب) از بیوه زاده. یتیم. کودکی که پس از مرگ پدر به هنگام بیوگی مادر متولد شود: تنگدستان ز من فراخ درم بیوگان سیر و بیوه زادان هم.نظامی.