«لغت نامه دهخدا»
[بَیْهْ] (اِخ) یا روستائی بیه. ناحیتی است بخراسان که قصبهء آن سبزوار است. (حدود العالم). ظاهراً صورتی از بیهه (= بیهق) یا دگرگون شدهء آن کلمه باشد.