بیهراس

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (ص مرکب) (از: بی + هراس) بی خوف و ترس. (آنندراج). بی ترس و بی بیم. (ناظم الاطباء) :
بفرمود تا نزد او بیهراس
براه آورد لشکر و منهراس.اسدی.
دل از کار دشمن شده بیهراس
نه بازار لشکر نه آوای پاس.نظامی.
هراسید از آن دشمن بیهراس
دل خصم را کرد از آنجا قیاس.نظامی.
رجوع به هراس شود.