«لغت نامه دهخدا»
[بَ هَ سی یَ] (اِخ) بیهشیه. گروهی از خوارج منسوب به هیصم بن جابر خارجی. (از منتهی الارب) (از مفاتیح). اصحاب ابوبیهس بن الهیصم بن جابر معتقد بودند که ایمان عبارت است از اقرار و یقین بخدا و به آنچه رسول (ص) آورده است و در نسبت افعال به اختیار بندگان با قدریه همرأیند. (از تعریفات). یکی از پانزده فرقهء خوارج. (یادداشت مؤلف) (بیان الادیان) (ملل و نحل). و رجوع به العقدالفرید ج2 ص222، و نیز رجوع به ابوبیهس و بیهشیه شود.