بیهوده گفتن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ گُ تَ] (مص مرکب)یاوه گفتن. لاطائل و بیهوده سخن گفتن. لغو گفتن. یاوه سرایی کردن. تهذار. تفحش. (منتهی الارب). عتر. لغو. لاغیه و ملغاه. (منتهی الارب). هجر. (ترجمان القرآن). هذاء. هذر. هذو. هذی. هذیان. (یادداشت مؤلف): ذره؛ سخن بد و بیهوده گفتن. (منتهی الارب) :
برآمد ز سودای من سرخروی
کزین جنس بیهوده دیگر مگوی.سعدی.
مجال سخن تا نبینی ز پیش
به بیهوده گفتن مبر قدر خویش.سعدی.