بی یبصر

«لغت نامه دهخدا»

[یُ صِ] (ع جملهء فعلیه) (از: ب + ی متکلم + یبصر، فعل مفرد مضارع) به من می بیند. به وسیلهء من می بیند :
رو که بی یسمع و بی یبصر تویی
سر تویی چه جای صاحب سر تویی.
مولوی.
مأخوذ است از حدیث «و مایزال عبدی یتقرب الی بالنوافل حتی احبه فاذا احببته کنت سمعه الذی یسمع به و بصره الذی یبصر به». (احادیث مثنوی فروزانفر ص18 و 19).