پا بلند کردن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لَ کَ دَ] (مص مرکب)دویدن. بشتاب رفتن :
عزم تو پای باد بند کند
باد هرچند پا بلند کند.امیرخسرو.
و این تعبیری هندیست.
پابماه.
[بِ] (ص مرکب) مُقرب. زنی که نزدیک رسیده بود به زه. زنی آبستن که زادن او نزدیک شده باشد. بودن زن حامل بماهی که در آن ماه زاید. اِشهار.