پاتوغ

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب) (از: «پای» فارسی، بمعنی محل و جای + توغ ترکی)(1) و آن نیزهء کوتاهی است که دُم اسب بر سر آن بندند و بر فراز آن گوئی زرین آویزند و پیشاپیش حکام و سرداران برند، و معنی ترکیبی آن محل عادی اجتماعات لوطیان در محلت یا شهر یا قریه ای است.
(1) - Thongh. Toug.