پاچنگ

«لغت نامه دهخدا»

[چَ] (اِ مرکب) دریچهء خرد. پاجنگ. پاژنگ :
مال فرازآری و بکار نداری
تا ببرند از در و دریچه و پاچنگ.ابوعاصم.
|| پای افزار. کفش. پوزار. پاهنگ.