«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ بَ] (اِ مرکب)(1) بند پای جوارح طیور. بند پای باز و جز آن از مرغان شکاری. سباقاالبازی. تسمهء خرد و نرم که به پای باز و نوع آن بندند و زنگوله بدان آویزند و نیز رسن درازی را که گاه تربیت باز ضرور است و بر آن استوار کنند. || طناب خرد بدامن خیمه که به میخ کوفتهء بر زمین بندند. (1) - Jet.