پاره خوار

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ خوا / خا] (نف مرکب)آنکس که پاره ستاند. آنکس که رشوت گیرد. رشوت خوار :
فیل بچه میخوری ای پاره خوار
هم برآرد خصم فیل از تو دمار.مولوی.
پاره دم.
[رَ / رِ دُ] (اِ مرکب) پاردم. دمچی چرمین که پس زین اسب بندند.