پاکخو

«لغت نامه دهخدا»

(ص مرکب) پاکیزه خو. پاکخوی :
مهتر پاکخوی پاک سیر
خواجه سید عمید ابن زیاد.فرخی.
پاک خواندن.
[خوا/ خا دَ] (مص مرکب) تقدیس.