پالاتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ)(1) یکی از پشته ها و تلال هفتگانهء روم قدیم که بنابر روایات کهن نخستین مساکن رومیان بدانجا بنا شده است و رجوع به پالاسیوم شود.
(1) - Palatin.