پانتیوس

«لغت نامه دهخدا»

[نِ] (اِخ)(1) (به یونانی پاناای تیُس)(2) یکی از حکمای رواقی قدیم یونان. مولد وی در حدود 190 قبل از میلاد در جزیرهء ردس. وی از شاگردان حکیم رواقی آنتی پاتر است و سپس در روم پیشوای طریقهء رواقیین گردید و مدتی به معیّت سی پیون به سیاحت بلاد پرداخت و باز به اثینه شد و جانشین معلم خویش گشت. او را تألیفات چندی بوده است که اکنون چیزی از آنها در دست نیست.
(1) - Panaetius.
(2) - Panaitios.